Lekcja 1 - STWORZENIE MÓWI O BOGU

Wprowadzenie

Dz. 14,15-17: Bóg "nie omieszkał dawać o sobie świadectwa".

Choć Bóg nie objawił się naszym zmysłom, jako że nie możemy Go widzieć, słyszeć czy dotknąć, to jednak nie pozostawił nas skazanych na błądzenie, wątpliwości, brak dowodów na Jego istnienie.

Autorka znanej książki zatytułowanej "Droga do Chrystusa", tak wyraziła tę prawdę: "Bóg nigdy nie żąda od nas wiary bez dostarczenia dostatecznych dowodów, na których wiara mogłaby się oprzeć. Jego istnienie, charakter i prawdziwość Słowa są potwierdzone licznymi świadectwami, przemawiającymi do naszego rozumu, a tych świadectw jest tak wiele" (s. 132).

Jakie są niektóre z tych dowodów istnienia Boga i gdzie możemy je znaleźć?

W tej lekcji będziemy studiować trzy najbardziej oczywiste dowody istnienia Boga, które nazwiemy śladami Boga w stworzeniu. Dowody te są dostępne każdemu, kto zechce popatrzeć, posłuchać i pomyśleć.

Omówienie

1. ŚLADY BOGA NA ZIEMI

Job 12,7-10: "Naprawdę, pytaj bydła, a nauczy cię, i ptactwa niebieskiego, a powie ci, albo zwierząt polnych, one pouczą cię, i ryb morskich, a one opowiedzą ci".

Mat. 6,28-29: "Przypatrzcie się liliom polnym".

Rzym. 1,19-20: "Niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach".

Wokoło nas, na ziemi, w morzu i na niebie, znajdują się niezliczone dowody uporządkowania, piękna, celowości, przystosowania i inteligentnego zaplanowania. Rozważ choćby takie cuda stworzenia, jak piękno i zapach kwiatów, kryształki śniegu, skrzydła motyla, sieć pajęcza, ptasie pióra, kolba kukurydzy, instynkt i funkcjonowanie społeczności pszczół, zdumiewające migracje ptaków, genialny "radar" nietoperzy.

Zadajmy teraz pytanie: Czy te cuda stworzenia mogły powstać same z siebie?

2. ŚLADY BOGA NA NIEBIE

Ps. 19,2:"Niebiosa opowiadają chwałę Boga".

I Mojż. 15,5: "Spójrz ku niebu i policz gwiazdy".

Neh. 9,6:"Ty stworzyłeś niebiosa, niebiosa niebios i cały ich zastęp".

Iz. 40,26: "Podnieście ku górze wasze oczy i patrzcie: Kto to stworzył?"

Na niebie ponad nami także istnieją dowody wzorca, porządku, piękna, dokładności i celowości, które widzimy w naszym świecie – tyle że w skali zapierającej dech. Zwróć uwagę na cuda rozgwieżdżonego nieba: ogromne rozmiary, masę, prędkość, liczbę, odległości i temperaturę miliardów gwiazd i planet; precyzyjne proporcje masy, ruchu, prędkości, temperatury i orbit; dokładne zrównoważenie przyciągania i siły odśrodkowej; doskonała synchronizacja, niepojęta regularność – a wszystko to zachowane w harmonii niezmiennych praw i sił.

Zapytajmy jeszcze raz: Czy te cuda stworzenia mogły powstać same z siebie?

3. ŚLADY BOGA W NASZYCH ORGANIZMACH

II Mojż. 4,11: "Kto dał człowiekowi usta? (...) Czyż nie Ja, Pan?"

Ps. 94,9: "Czy ten, który uczynił ucho, nie słyszy?"

Ps. 94,9: "Czy nie widzi ten, kto ukształtował oko?"

Ps. 139,14: "Cudownie mnie stworzyłeś".

W ludzkim organizmie także znajdują się zdumiewające dowody genialnego zaprojektowania, koordynacji, przystosowania i twórczego zaplanowania, podobne do tych, jakie widzimy na ziemi i niebie. Rozważ takie cuda organizmu, jak żywa komórka, serce, mózg, oko, ucho, dłoń, zmysł dotyku, smaku, powonienie, system nerwowy, system trawienny, cud reprodukcji i rozwoju, procesy chemiczne, zdumiewający system obronny i zdolność regeneracji.

Co poczniemy z tymi niezliczonymi dowodami inteligentnego zaplanowania i myśli twórczej widocznymi na ziemi, niebie i w naszych organizmach? Nie możemy ich ignorować. Wymagają racjonalnego wyjaśnienia. Wszystko to zostało zaprojektowane albo powstało przypadkiem. Nie ma kompromisowego rozwiązania.

Zapytajmy więc po raz trzeci: Czy te cuda stworzenia mogły powstać same z siebie?

Czy słyszałeś kiedyś historię o zegarku, który sam się zrobił? Oto ona.

Pewnej nocy Jan Kowalski obudził się z niespokojnym przeczuciem, że w jego sypialni dzieje się coś niezwykłego. Leżał bez ruchu i nasłuchiwał. W pewnej chwili usłyszał jakieś delikatne chrobotanie dochodzące od strony stolika. Zapalił lampkę nocną i ujrzał zdumiewającą scenę. Przetarł oczy ze zdumienia. Na stoliku dział się prawdziwy cud! Leżały na nim części zegarka... Chociaż właściwie nie leżały. Poruszały się, jakby były żywe! Obudowa zegarka leżała otwarta, a części kolejno podpełzały do niej i układały się na swoich miejscach, jakby kierowała nimi niewidzialna siła! Jan patrzył z otwartymi ustami, jak sprężyny, wahadło i trybiki wskoczyły na miejsce i dopasowały się do siebie. Potem tarcza i wskazówki pojawiły się na swoim miejscu. Potem maleńkie śrubki wkręciły się na swoje miejsce, a na końcu obudowa zamknęła się mocno i pewnie. Po chwili sprężyny same się nakręciły i zegarek zaczął chodzić rytmicznie: Tik–tak, tik–tak, tik–tak...

Czy wierzysz w tę historię? Nie ma to sensu, prawda? Jednak coś tak fantastycznego, jak spontaniczne powstanie zegarka, byłoby niczym w porównaniu ze spontanicznym powstaniem oka, ucha, mózgu, nie mówiąc o całym wszechświecie!

Podsumowanie

W Liście do Hebrajczyków Paweł podsumował dowody istnienia Boga w zdecydowanych słowach:

Hebr. 3,4: "Każdy dom jest przez kogoś budowany, lecz tym, który wszystko zbudował, jest Bóg".

Powiedz uczciwie, czy potrafisz dostrzec coś błędnego w tym wniosku?

Jest to jedyne racjonalne wyjaśnienie cudów stworzenia, o których mówiliśmy w tej lekcji.