Lekcja 1 - W JAKI SPOSÓB ZBAWIANI BYLI LUDZIE W CZASACH PRZED UKRZYŻOWANIEM CHRYSTUSA?
Wprowadzenie
Kiedy studiowaliśmy "Dlaczego Jezus przyszedł na świat?" (lekcja 9), dowiedzieliśmy się, że Jezus jest jedyną drogą zbawienia. Żadna prawda Biblii nie jest podkreślona wyraźniej i dobitniej.
Jan 14,6: "Ja jestem droga i prawda, i żywot".
Dz. 4,12: "Nie ma w nikim innym zbawienia".
Jan 1,29: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata".
Jednak ten silny nacisk Biblii na zbawienie jedynie w Jezusie Chrystusie stwarza pewien problem: "A co z ludźmi, którzy żyli w czasach poprzedzających ofiarowanie Jezusa Chrystusa na Golgocie? W jaki sposób oni mogli być zbawieni, skoro Chrystus jeszcze nie oddał za nich życia? Jak mogli wiedzieć cokolwiek o przyszłych wydarzeniach na Golgocie i o ich znaczeniu?"
Odpowiedź brzmi: Mogli to wiedzieć za pośrednictwem hebrajskiej świątyni i odbywających się w niej rytuałów!
Tysiące lat przed przyjściem Jezusa, Bóg ustanowił wspaniałą metodę nauczania drogi zbawienia opartego na ofierze bezgrzesznego Odkupiciela. Metodę tę możemy porównać do "Przedszkola nauki o zbawieniu". Był to proroczy rytuał, coś w rodzaju żywego schematu zbawczego dzieła Chrystusa. Rozpoczął się od prostego ołtarza Abla i ofiary złożonej u bram Edenu (I Mojż. 4,4; Hebr. 11,4), a następnie został poszerzony do rozmiarów ceremoniału hebrajskiej świątyni, która została ustanowiona w czasach Mojżesza (II Mojż. 25,8-9).
W niniejszej lekcji będziemy studiować drogę zbawienia tak, jak była ona nauczana w starotestamentowej "szkole odkupienia".
Omówienie
1. OPIS ZIEMSKIEJ ŚWIĄTYNI (Hebr. 9,1-7)
Szczegóły budowy świątyni, jej wyposażenia i kapłaństwa są podane w II Mojż. rozdz. 25; 26. Jej główne elementy to:
A. Dziedziniec. Plac o wymiarach ok. 30 x 60 metrów, otaczający świątynię. Wejście na dziedziniec znajdowało się od strony wschodniej. Na dziedzińcu, w pobliżu wejścia do świątyni, znajdowała się umywalnia (duże naczynie z brązu) oraz wielki ołtarz służący do spalania ofiar, przypominający odkryte palenisko.
B. Świątynia. Duży namiot, o wymiarach ok. 6 x 18 metrów, podzielony na dwa pomieszczenia rozdzielone zasłoną. Ściany świątyni były wykonane z desek obłożonych złotem, a sufit i dach sporządzono z tkanin i skór. Najwyraźniej sama świątynia nie służyła jako miejsce zgromadzeń. Jednak była ziemskim ośrodkiem całego hebrajskiego systemu religijnego.
C. Pierwsze pomieszczenie - "miejsce święte". Zawierało ono siedmioramienny świecznik, stół z chlebami pokładnymi i ołtarz kadzidlany.
D. Drugie pomieszczenie - "miejsce najświętsze". Zawierało tylko Skrzynię Przymierza, w której znajdowały się dwie tablice kamienne z wypisanymi przez Boga przykazaniami. Złota pokrywa Skrzyni Przymierza z dwiema postaciami cherubinów patrzących ku środkowi pokrywy, nosiła nazwę "ubłagalni" albo "tronu łaski".
E. Kapłani byli wyznaczonymi sługami świątyni. Pochodzili z rodu Aarona, należącego do plemienia Lewiego i tylko im wolno było wchodzić do wnętrza świątyni. Ich obowiązkiem było asystowanie przy składaniu różnego rodzaju ofiar związanych z rytuałem świątynnym, jak również nadzorowanie transportu przybytku i jego wyposażenia. Ich obowiązkiem było także nauczanie ludu znaczenia rytuału świątynnego (Mal. 2,7).
2. CODZIENNA SŁUŻBA - ZAPOWIEDŹ UKRZYŻOWANIA I NIEBIAŃSKIEGO KAPŁAŃSTWA JEZUSA CHRYSTUSA.
Pełny opis tej służby jest zawarty w czwartym rozdziale Księgi Kapłańskiej. Oto jej główne założenia i elementy:
A. Hebrajczycy, ze względu na rytuał składania ofiary zagrzesznej, zostali podzieleni na cztery grupy: 1) kapłani, 2) przywódcy, 3) zwykli ludzie, 4) całe zgromadzenie. Od każdej z tych grup wymagane były określone ofiary zagrzeszne.
Uwaga. Nie w każdym przypadku ofiarą był baranek, choć baranek jest najczęściej opisywaną ofiarą w rytuale świątynnym, jako najbardziej reprezentatywne z ofiarowanych zwierząt.
B. Zasadą każdej ofiary zagrzesznej było zastępstwo - ofiara z życia niewinnego zwierzęcia zastępowała życie grzesznika. Śmierć zwierzęcia (z rąk skruszonego grzesznika) uczyła, że zapłatą za grzech jest śmierć, gdyż zwierzę ponosiło konsekwencje grzechów złożonych na nie przez grzesznika.
C. Przed zabiciem ofiarowanego zwierzęcia grzesznik kładł ręce na głowie ofiary i wyznawał grzechy, symbolicznie przenosząc je na niewinne zwierzę.
D. Urzędujący kapłan kropił krwią ofiary albo ołtarz kadzidlany w miejscu świętym, albo ołtarz całopaleń, przenosząc w ten sposób grzech na świątynię i niejako składając go w niej do dalszego zadysponowania.
E. Przez ten codzienny rytuał, wyznane grzechy gromadziły się w świątyni i zanieczyszczały ją, co wymagało specjalnego rytuału uwolnienia czy oczyszczenia, pod koniec roku liturgicznego.
F. Skruszony grzesznik odchodził wolny aż do ostatniego dnia roku - Dnia Pojednania - kiedy jego sprawa była ponownie rozpatrywana i określano ostateczne zadysponowanie jego grzechów.
3. DOROCZNA SŁUŻBA - ZAPOWIEDŹ SĄDU OSTATECZNEGO I OCZYSZCZENIA WSZECHŚWIATA Z GRZECHU.
Szczegóły tego rytuału są opisane w szesnastym rozdziale Księgi Kapłańskiej. Oto jego skrócona charakterystyka:
A. Doroczna służba skupiała się na drugim pomieszczeniu i była wykonywana wyłącznie przez najwyższego kapłana.
B. Ten dzień nazywano "Dniem Pojednania", a rytuał "oczyszczeniem świątyni".
C. Dzień ten wypadał dziesiątego dnia siódmego miesiąca. W żydowskim kalendarzu było to jesienią.
D. Po wstępnych ofiarach składanych przez najwyższego kapłana, przyprowadzano dwa kozły i losowano, który z nich ma być "dla Pana", a który "dla Azazela", czyli ma reprezentować szatana.
E. Najwyższy kapłan zabijał kozła Pańskiego i wnosił jego krew do miejsca najświętszego, by pokropić nią ubłagalnię. Kiedy wychodził, kropił krwią wyposażenie miejsca świętego, a następnie umywalnię, ołtarz i dziedziniec.
F. Wreszcie najwyższy kapłan wyznawał zebrane grzechy całego zgromadzenia na głowę żywego kozła, który następnie był wyprowadzany na pustynię, gdzie ginął w grzechu.
Uwaga. Rytuał wypędzenia kozła "dla Azazela" był dokonywany dopiero po tym, jak świątynia i zgromadzenie zostały "oczyszczone" krwią kozła "dla Pana".
G. Aby jego grzechy były wymazane, Izraelita musiał wziąć udział w rytuale Dnia Pojednania. Jeśli celowo unikał tego, był wytracany ze zgromadzenia. Dzień Pojednania był więc dorocznym Dniem Sądnym i przez Żydów nadal jest traktowany jako taki.
4. PRAKTYCZNA WARTOŚĆ RYTUAŁU ZIEMSKIEJ ŚWIĄTYNI
Niektórzy pytają: Czemu służył rytuał ziemskiej świątyni? Czy rzeczywiście uczył prawdziwej drogi zbawienia w czasach przed ofiarowaniem Chrystusa? Czy prowadził ludzi do zbawczej więzi z Bogiem?
Dowodem na to, że rytuał ofiarniczy nauczał drogi zbawienia, są szczególne doświadczenia religijne takich ludzi, jak choćby Abel, Henoch, Abraham, Józef, Mojżsesz, Samuel, Izajasz, Daniel czy Jan Chrzciciel, którzy żyli w czasach przed ofiarowaniem Chrystusa. Pobożność tych ludzi można wiązać jedynie z faktem, iż Boża "szkoła" była skuteczna w nauczaniu prawdy o zbawieniu z łaski!
II Tym. 3,15: Pismo Święte Starego Testamentu czyniło ludzi "mądrymi ku zbawieniu".
Ps. 51,3-15: Skruszony poczuciem winy i wyrzutami sumienia, Dawid znalazł drogę do pokoju z Bogiem przez prawdę objawioną w świątyni.
Ps. 73,16-17: Dawid ujrzał ostateczny triumf sprawiedliwości, kiedy "wszedł do świątnicy Bożej" (Biblia gdańska).
Jan 8,56: Abraham "oglądał dzień Chrystusa" i radował się.
Tak więc, dla wierzących w czasach starotestamentowych rytuał świątynny był "teleskopem wiary", przez który w przyszłych stuleciach mogli ujrzeć pierwsze przyjście Chrystusa i Jego ofiarowanie, a także Jego powtórne przyjście i sąd ostateczny!
Podsumowanie
Zanim zakończymy tę lekcję, musimy jeszcze odpowiedzieć na dwa pytania: 1) Gdybyśmy byli na miejscu Boga na wieki przed ofiarowaniem Chrystusa, czy potrafilibyśmy wymyślić lepszą metodę nauczania o zbawieniu niż rytuał świątynny? 2) Jaką praktyczną wartość dla nas ma dzisiaj studiowanie tego starożytnego rytuału?
Ze studiowania rytuału świątynnego czerpiemy co najmniej dwie korzyści. Po pierwsze, wyjaśnia on "jak przyjść do Jezusa" w sposób tak prosty i podstawowy, że nawet dziecko może to zrozumieć. Aby uzyskać pewność przebaczenia grzechów, musimy podjąć kroki podobne do tych, jakie musiał wykonać grzesznik w starożytnym Izraelu. Musimy wyznać nasze grzechy Jezusowi. Musimy złożyć je na Niego jako niewinnego Baranka i prosić o przebaczenie na mocy Jego ofiarnej śmierci. Po drugie, rytuał ten ilustruje wielkie Boże pragnienie zamieszkania w naszych sercach, przebywania z nami dzień po dniu i zbawienia nas nie tylko od winy związanej z grzechem, ale także od mocy grzechu. Raz po raz w Biblii owo zamieszkanie Boga w człowieku jest przedstawiane jako gorące Boże życzenie i nasza największa potrzeba. "I wystawią mi świątynię, abym zamieszkał pośród nich" (II Mojż. 25,8). Bożym celem było, by ziemska świątynia stanowiła trwałą ilustrację czy wzorzec życia prawdziwych wyznawców Boga. Miała ona być symbolem wewnętrznej świątyni duszy.
II Kor. 6,16: "Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich, I będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim".
Zaprośmy Boga i pozwólmy Mu zamieszkać w nas dzisiaj!
